bitloos paardrijden petra mensink PMC bitloos hoofdstel cursus les

Bitloos Paardrijden

Kennisbank - Online Academy - Webshop PMC bitloos


Van hakken omlaag naar touwtje om de nek

Het inspirerende verhaal van Paul van Otterloo.

Ik ben al meer dan 35 jaar met paarden. De laatste 10 jaar of zo heb ik een verandering doorgemaakt die van groot belang is voor mijn paardengeluk. Maar meer nog het geluk van mijn paarden. Dit verhaal is mijn verhaal. Het is niet zo dat één verhaal het beste of mooiste is. Maar ik denk wel dat mijn verhaal iets kan betekenen voor sommigen. En daarom ben ik door Petra gevraagd te schrijven over hoe ik er toe ben gekomen dat mijn paarden ijzerloos en met een neckrope gereden worden en waarom dit zo ontzettend goed uitpakt voor ons.

Hakken omlaag

Ik was 11 jaar en mocht op ponyles. Mijn ouders waren niet rijk, dus ik kon maar 1 keer per 2 weken naar de pony's. Wat daar gebeurde, was normaal en ik vond het ook normaal. De lessen draaiden bijvoorbeeld om hoe ik mijn hakken hield en ik leerde de zweep te gebruiken om het dier voorwaarts te drijven. Daarnaast leerde ik hoe ik door flink aan het bit te trekken dat hoofd naar beneden kreeg. Dit was de basis die alle kinderen daar meekregen en we vonden dat hartstikke normaal. Later was dit op een andere manege ook het geval, misschien wat minder erg. Daar moesten we de pony's zelf poetsen en opzadelen, terwijl ze op de eerste manege de hele dag met een zadel op in stands stonden.
Later ben ik bij defensie pikeur geworden; ik moest lesgeven. Dat had ik nog nooit gedaan, maar ik ben goed ingewerkt door 2 pikeurs met een hippische opleiding waar ik de taken van moest overnemen. Ik moest dressuurles geven, springen, en crossen. In die periode werd ik ook groom bij een poloteam, wat ik anderhalf jaar heb gedaan. Ik reed dagelijks met 5 paarden in de hand en zelf op het 6de paard, 12 kilometer in galop interval training. De trainer daar was een Argentijn en die heeft mijn rijden en met name mijn zit flink verbeterd.
Na mijn diensttijd heb ik mijn eerste paard gekocht en heb een tijdje westernlessen en clinics bij Willem Burgmeijer gevolgd. Ik werd dus een westernruiter en heb nog iets van 8 jaar westernlessen gegeven. In die periode ben ik ook aangespannen gaan rijden, 1 span t/m 4 span en veel marathon wedstrijden gereden. Vanwege veel ongevallen ben ik hiermee gestopt.
Toen kwam er een periode dat ik wat minder ging rijden, soms maar 4 keer per jaar. In die periode raakt ik ook los van de paardenmensen/wereld waar ik altijd in gezeten had. Dit bleek belangrijk voor me te zijn.

Herstart

Een aantal jaren heb ik mijn aandacht op duiken en zweefvliegen gericht. Maar ik had wel 2 paarden die natuurlijk ook niet jonger werden. Ik begon dat zonde te vinden en ging steeds vaker rijden. Maar er was iets gebeurd met mij; ik was zachter geworden en begon na te denken over paardvriendelijkheid. Nog steeds had ik geen paardenmensen om me heen. Dus ik moest mijn weg zelf uitstippelen. Dat bleek gezond voor mij en mijn paarden. Ik vroeg bij alles af waarom. Waarom bit, sporen en hoefijzers. Er bleken geen legitieme redenen te bedenken.
Na verloop van tijd zag ik in dat een bit niet fijn kan zijn voor een paard. Dus heb ik een sidepull gekocht, die heb ik 3 keer gebruikt en toen heb ik de neckrope gevonden. En dat veranderde alles voor mij en mijn dieren.

Het touwtje

Vanaf het moment dat ik het hoofdstel af deed voor een touwtje om de hals veranderde alles. Ik veranderde, mijn paarden, mijn omgeving en mijn sociale kring. Hoe dan?
Omdat ik niet beïnvloed werd door traditionele ruiterkwesties moest ik mijn eigen pad zoeken en afleggen. Ik merkte dat ik veel relaxter werd in de omgang met de dieren en dat de dieren veel relaxter werden. Ik ontmoet nu via social media een hele nieuwe groep mensen die ook paardvriendelijkheid voor alles stellen. Ik ben dus niet alleen. Dat was een bevestiging dat ik op het juiste pad zat.

Ik merk aan mijn paarden dat ze nu nooit meer verzet laten zien. Dat was met bit zeker wel het geval. Nooit ernstig, maar verzet was iets wat er bij hoorde, al was het maar met het hoofd schudden. Ik voel me hartstikke veilig met een rope. Mijn paard luistert perfect en is zo scherp en gevoelig dat ik vrijwel geen hulpen gebruik. Het gaat vanzelf allemaal. Ik denk en hij doet.
Maar denk niet dat het een boshobbelpaard geworden is (dat roepen mensen weleens gekscherend, en die mensen rijden allemaal, zonder uitzondering, met bit en op ijzers). Ik doe weleens gymnastiserende oefeningen onderweg waarbij ik mijn paard ook verzamel, en daar zitten best moeilijke oefeningen bij om goed uit te voeren. Met een hoofdstel lukte het niet altijd vloeiend, maar op een rope gaat het zo makkelijk, en vrijwel zonder druk. Dus boshobbelen als kritiek leg ik naast me neer, ik weet wel beter. Het is meer een opmerking van mensen die vastzitten in ouderwetse inzichten. Ik kan laten zien dat ze geen gelijk hebben en toch blijkt het moeilijk voor ze om het te willen zien. Jammer voor hun dieren.

Mensen denken vaak dat rijden met een touwtje een rijtechnisch ding is. Maar dat is het geheel niet. Het is een band tussen mij en mijn paard. Vertrouwen en vriendschap. Mijn paard is mijn beste vriend, en niet alleen als ik er op ga zitten, maar altijd. Vanuit deze vriendschap heb ik een vertrouwensband. Ik weet zo zeker dat hij altijd bij me zal blijven, altijd bestuurbaar zal zijn en mij nooit in problemen zal brengen. Veel mensen geloven dat niet, want een paard is een vluchtdier zeggen ze dan. Maar een paard is helemaal geen vluchtdier, maar een prooidier. Hij zal eventueel willen vluchten bij gevaar en laat ik nou de persoon zijn die zorgt dat hij nooit in gevaar is. Als hij schrikt, zal hij bij me blijven, want ik ben te vertrouwen voor hem. En van daaruit ben ik in staat overal te kunnen rijden met mijn paarden.
(Opmerking: Het boek Zorgeloos bitloos geeft nog meer verdieping en opheldering over onder andere dit onderwerp.)

bitloos cursus les neckrope

Afscheid van het bit en de ijzers

Het is niet alleen het bit waar ik afscheid van genomen heb. Ook de ijzers moesten er aan geloven. Mijn Durango - nu 24 jaar oud - heeft volgens mijn hoefsmid altijd slechte hoeven gehad. Dunne wandjes was de diagnose. Daardoor brokkelden en scheurden de hoeven makkelijk en zelfs de ijzers vielen er geregeld af. De achterhoeven hadden geen ijzers en waren gezond. Dat is raar dacht ik. Nadat ik las over natuurlijk bekappen, gingen direct de ijzers eraf, zeer tegen de zin in van mijn hoefsmid. Hij had er verstand van en al die natuurlijk bekappers wisten er niks van. Ik was eigenwijs en nu heeft mijn paard gezonde en sterke hoeven. Bij mijn andere paard precies het zelfde verhaal. Bijna 20 jaar lang heb ik elke 6 weken de hoefsmid betaald voor 2 of 3 paarden. Nu heb ik het hoefonderhoud zelf overgenomen en alle hoefproblemen zijn opgelost.

En nu? Mijn paarden zijn gezonder dan ooit. Ze zijn rustiger, veel meer deel van mijn gezin en we hebben plezier als nooit te voren.
Ik durf te stellen dat ieder paard bitloos kan. Een bit is nergens voor nodig en is net als hoefijzers schadelijk voor het paard. Elk paard kan bitloos. Mensen die denken dat dat niet kan, zijn zelf de beperking. Alle ruiters die op het punt staan het traditionele - of beter gezegd het ouderwetse - achter zich te laten, zullen daar veel voordelen van ondervinden, en hun paarden nog meer.

Nu ik deze stappen heb gezet, wil ik een voorbeeld zijn voor anderen. Vandaar dit verhaal. Waar mensen hulp nodig hebben, wil ik dat met plezier doen. Ik ben zeer gemotiveerd om mijn aandeel te leveren om veel meer paarden een beter leven te geven.

Star en ouderwets

Helaas is er nog een lange weg te gaan. De paardensector is hopeloos ouderwets. In de wedstrijdsport worden mensen die van het ijzerwerk afwillen geboycot door regels. Een jury in de dressuur wil nog steeds een paard met de kin op de borst zien lopen. Kom je hoger, dan moet je zelfs met 2 bitten rijden. In de westernsport is het nog normaal om wedstrijden voor 3-jarigen uit te schrijven. Ik zie 3-jarige paarden te koop staan die al kunnen spinnen en sliden. Paarden die hun leven grotendeels in stallen slijten. Instructeurs die hun klanten leren met veel druk te rijden. Krachtvoer wat ongezond en geen geschikt paardenvoer is. Er is zoveel mis en nog zoveel te bereiken. Maar de sector is zo star. Zo verblind door wat ze al zo lang doen en blind voor nieuwe kennis en inzichten. Meestal ook omdat er veel geld omgaat in de sector. Veranderen doet pijn, maar we zijn het verplicht aan onze dieren.

Ik zie ook een hele grote groep mensen die hun dieren wel houden en trainen met de nieuwe inzichten. Deze mensen zijn de ambassadeurs naar een paardvriendelijke toekomst.


'Van hakken omlaag naar touwtje om de nek' is het verhaal van Paul van Otterloo, d.d. 6 augustus 2018.
Meer inspirerende verhalen vind je op de pagina Persoonlijke verhalen.

Jouw verhaal

Heb jij een persoonlijk verhaal over jouw groeiproces met je paard, de weg die jullie bewandeld hebben en hoe jij er toe bent gekomen om bitloos te gaan rijden? En vind je het fijn jouw verhaal te vertellen en met ons te delen? Dan nodig ik je graag uit jouw verhaal te mailen naar bitloospaardrijden.info@gmail.com.

Wil je beginnen met bitloos paardrijden en heb je allerlei vragen, twijfels en zorgen over de rem, het stuur en controle? En wil je graag zonder bit heerlijk ontspannen en in wederzijds vertrouwen genieten van jullie buitenritten? Maak dan een goede start met de Bitloos Paardrijden starterskit! Klik op de button en ontdek hoe jij de beste start kunt maken en jouw paard nooit meer een bit in hoeft!
bitloos