www.bitloospaardrijden.info
Ervaringen & foto's
Veel ruiters vinden de overstap naar bitloos spannend,
durven het niet zo goed en voelen zich onzeker. Dan is het goed om te lezen hoe anderen het gedaan en ervaren hebben. Want iedere keer weer blijkt dat
de overstap naar bitloos eigenlijk altijd probleemloos verloopt, dat ieder paard veel meer ontspannen is en lekker los door z'n lijf loopt, en dat
vrijwel iedere ruiter erg enthousiast is over het rijden zonder bit.
Op deze pagina staan diverse verhalen en foto's van ruiters die de overstap naar bitloos gemaakt hebben.
Bitloos: ik wil nooit meer anders!
Het verhaal van Angelique - 29 juli 2010
20 juli:
Na er toch wel maanden tegenaan gehikt te hebben, heb ik op de eerste dag van mijn vakantie de moed bij elkaar geraapt: Banjer het bitloze hoofdstel om gedaan en
om het "feel free" gevoel te completeren ook maar gelijk het net gearriveerde barebackpad op. Met hartslag 180 naar de bak, m'n zoontje geeft een voetje en wat gebeurde
er...: ik dacht "stap"....Banjer deed "stap", ik dacht "stop", Banjer deed "stop", ik dacht volte, van hand veranderen, slangevolte..., Banjer deed het
allemaal! En echt, voor m'n gevoel gaf ik nauwelijks tot geen hulpen... Na wat rondjes in de bak waren we dat wel zat, dus dan maar gelijk naar buiten. Voor we
goed en wel van huis weg waren, was ik compleet vergeten dat ik bitloos reed. Ik vraag me echt af waarom ik er zo lang tegenaan gehikt heb! Bitloos is 100% het
tegenovergestelde van wat ik dacht en had verwacht. In plaats van dat Banjer alle kanten op zou vliegen (wat hij mèt bit af en toe wel doet en waar ik dus ook ten
aanzien van bitloos bang voor was), was hij volkomen relaxed. En nog veel opvallender: ik had het gevoel dat ik veel minder deed dan anders; voor mijn gevoel zat
ik een beetje stilletjes af te wachten. Wat ik net schreef, ik "dacht" een bepaalde hulp, gaf hem voor m'n gevoel niet, en toch deed Banjer het. We blijken dus enorm
goed op elkaar afgestemd te zijn...!
23 juli:
Inmiddels heb ik een bitloze buitenrit gemaakt met mijn zoontje, die wel van stevig doorrijden houdt. "Kan zeker niet doorknallen vandaag" zei hij onder verwijzing
naar het bitloze hoofdstel van Banjer. "Jawel hoor, rij maar net als anders" antwoordde ik. Enfin, tijdens het uitstappen aan het einde van de rit bekende hij
hoofdschuddend "Het maakt echt geen verschil hè.....".
De dag erna was er les op de club en Banjer en ik verschenen dus bitloos. Ik was helemaal voorbereid op bergen opmerkingen, maar wat denk je? Helemaal niets.
Ik zag mensen wel kijken, maar niemand zei wat, zelfs de instructrice niet! Later vertelde een vriendin dat er onderling wel over gesproken is, maar dat
"men nou eenmaal niet zo van dit soort dingen houdt". Ik vraag me af hoe lang ik me daar dus nog prettig ga voelen...
En gisteren zei mijn dochter: "Ik wil Victor ook geen pijn meer doen. Zou ik het ook eens kunnen proberen?". Nou, dat liet ik me dus geen twee keer vragen!
Victor is een héél voorwaartse pony, maar bitloos liep ook hij veel meer ontspannen dan met bit. En ook Vivian had het gevoel dat Victor voelde wat zij dacht en
daar op reageerde.
Vandaag heb ik een bitloos hoofdstel (van zacht touw) voor hen gekocht, want het hoofdstel van Banjer was wat te groot voor Victor. Morgen uitproberen in
de bak en als dat ook lekker gaat, gaan we met twee bitloze pony's naar buiten!!
28 juli:
Vandaag de grote dag: Victor en Banjer beiden bitloos het bos in met Vivian en mij. We waren met de trailer naar Gortel gegaan, dat is direct op een knooppunt
van ruiterpaden. Niet dat verkeer normaal gesproken een probleem is, maar we wilden toch ook geen onnodige risico's nemen. Nou, het was super!! De pony's waren
heerlijk relaxed, geen ADHD-pony's meer. We hebben zelfs een paar keer (en voor het eerst!!) een ultiem moeilijke oefening voor hen gedaan (ze zijn namelijk
enorm aan elkaar gehecht): van elkaar weg rijden, nu zelfs tot buiten het zicht van elkaar. Ik voelde wel dat er spanning in het lijf kwam, maar ze bleven beiden
heel gehoorzaam. Zelfs het steigeren en traverseren, wat Banjer in zo'n situatie voorheen gelijk begon te doen, bleef (vrijwel) uit. Ook hebben we waterplassen
genomen (van beide pony's geen hobby) en uiteindelijk liepen ze er beiden doorheen, zelfs eerder en soepeler dan in ons "bit-tijdperk". Het laten "kogelen", iets
wat de pony's heerlijk vinden om te doen (= ze laten gaan, waarbij ze met elkaar lijken te racen om wie er het hardst kan scheuren), was wat mij betreft de ultieme
"test", en ook daarbij moest ik concluderen dat ze gemakkelijker terug te pakken waren als voorheen mét bit.
IK WIL NOOIT MEER ANDERS!!!
Joyce en Anna dressuur
Winston en Aldo @ work, maar dan anders; bitloos!!Het verhaal van Karin - 19 april 201021 maart: Woensdagavond ben ik naar Ermelo geweest voor de jurybijscholing voor bitloosrijden, wat in april van start gaat. Aan het eind van de avond werd gevraagd of er nog mensen waren die het thuis zelf eens wilden gaan proberen om bitloos te rijden. Mij leek dat wel wat, dan weet ik immers ook hoe het is. Ik kreeg twee hoofdstellen mee; de kruislings van Voest en van Cook. Donderdag ben ik met mijn paard Winston met het hoofdstel van Voest gaan rijden. Ik had verwacht dat ik veel minder controle zou hebben, maar dat was niet het geval, hij liep er zo mee weg en het was alsof we het al jaren zo deden! Heel apart, dat had ik echt absoluut niet verwacht. | ||
 |
 |
 |
| 3 april:
Omdat Winston erg fijn reageerde op het bitloze hoofdstel ben ik het ook een paar keer bij Aldo gaan proberen. Aldo is met bit nog wat moeilijk en onrustig in de aanleuning en zonder bit is dat eigenlijk niet veel anders, maar hij is bitloos ook prima te rijden. Eigenlijk is dit hoofdstel net te groot voor z'n kleine koppie, maar het gaat net.
Wat ik grappig vond, is dat beide paarden ook zonder bit gewoon gaan schuimen.
Mijn gevoel met en zonder bit is eigenlijk ook hetzelfde, mijn paard geeft ook zonder bit na.
De komende week moet ik de hoofdstellen weer terugsturen en dat vind ik eigenlijk best jammer. | ||
 |
 |
 |
| Nog iets over het bitloos dressuur dat per 1 april toegestaan is. Voor bitloos zijn er aparte protocollen waar het onderdeel "Het rechtgerichte, ontspannen en in aanleuning gaande paard" is veranderd in: "Het rechtgerichte en ontspannen paard en het lichte contact op de teugels en de hoofd/ halshouding van het paard." Die wijziging had voor mij niet gehoeven, ik vind dat nog steeds aanleuning. En of je nu met of zonder bit rijdt, dat wat je moet laten zien, blijft gelijk, er is gewoon geen verschil. Jammer dat veel ruiters die met bit rijden een negatief beeld hebben en houden over bitloos. Men krijgt er het geitenwollensokken idee bij en dat is niet terecht. Het zou positief zijn als meer mensen het gewoon eens zouden proberen. | ||
Bitloos 'eng'? Welnee!
Het verhaal van Jantine - 17 april 2010
Ik weet nog dat ik destijds niet wilde overstappen op bitloos, omdat ik dat niet durfde. Ik was wel bezig met grondwerk, maar het bleef telkens hangen op
mijn gevoel tussen mijn oren.
Toen ontmoette ik mijn voormalige vriend; hij klikte het bit eruit, hing het aan het fietsstuur en zei vrij radicaal: "Zo, en nu ga jij bitloos rijden".
Ik reed soms wel in de bak bitloos, maar buiten..., nee dan heb je echt een bit nodig voor als er een vrachtwaten langsrijdt, dacht ik.
De buitenrit ging gewoon goed, zoals altijd, en ik merkte nauwelijks verschil met voorheen. Nadien heb ik het bit in de prullenbak gegooid.
Als je ziet hoeveel mensen op de EHBO terecht komen door paardrijden, zou je bijna stoppen met deze sport. Maar realiseer je dat vrijwel alle ruiters die van
hun paard vallen en op de EHBO terechtkomen, mèt bit reden.
Een collega van me durfde ook niet bitloos, totdat haar paard ervandoor ging en ze viel, behoorlijk ernstig ook. Daarna is ze bitloos gaan rijden
vanuit een andere motivatie, namelijk die van "Met bit houd ik hem ook niet en verongeluk ik ook". Na de overstap is haar paard er nooit meer vandoor gegaan,
is rustiger geworden en is niet meer zo schrikkerig.
Een vriendin van me reed wel al bitloos, maar mende nog met bit, want ja, mennen 'dat kon toen nog niet bitloos'. Haar paard schrok voor de wagen van elk
grassprietje, het was gewoon niet leuk meer. Toen ging ze over op bitloos en werd het schrikkerige gedrag al snel minder. Als laatste stap heeft ze de oogkleppen
er afgehaald en nu gaat het paard superbraaf over de weg. Het paard werd duidelijk angstig van het bit en de oogkleppen. Opvallend was ook dat hij
zijn hoofd wegdraaide bij het bithoofdstel en bij het bitloze hoofdstel steekt hij zelf zijn neus in het hoofdstel!
Fjord wint winterbokaal bitloos!Het verhaal van Tonny - 15 april 2010
|
 |
Mariëlle en Fahya-Femke tijdens hun eerste onderlinge wedstrijd
en beide B-proeven werden ze - temidden van de combinaties met bit - eerste!
The Bitless Bridle in Holland
Een doorgestuurde email van Mitzi Summers uit de USA, Level IV Centered Riding Instructor, aan dr. Robert Cook, na een Centered Riding instructeursbijscholingsweekend i.s.m. Alona in Roosendaal, april 2009.
|
I find riders in Holland to be very accepting of innovative items to help their horses and themselves to communicate more easily and, especially, in a
more humane manner. Dr. Cooks's Bitless Bridle is definitely available over here, but as a Level IV Centered Riding Clinician and a Bitless Bridle Instructor,
I still find many opportunities to use it in a most constructive way.
|  |
I dismounted and put a Dr. Cook on him. Lillian had tried another type of bridle in the past without a bit but not a Dr. Cook. I worked with her very sweet
horse from the ground first, and then had Lillian mount. The results were instant! By usng her body and hands to indicate the half halt as more of a lifting than
engaging movement at first, he inderstood to raise his forehand up and THEN engage through the bask. Because he had lightened so much in front it was possible for
her to achieve this without any discomfort on his part. The horse's whole countenance also changed-he got a softer eye and his tempo at walk and trot was much slower
and more correct.
The next day before her lesson Lillian practiced with her horse for fifteen minutes in the woods. He then came in the ring and he looked like a different horse.
I wanted a "Before and After"-type picture of him and we were not even able to get him to go into his old heavy on the forehand way of going. Lillian
immediately went to the local tack shop to purchase her own Bitless Bridle, and a dressage rider and instructor who has been teaching and showing for many years
also bought one. The radical difference in the horse had changed her mind about the efficacy of these bridles.
As an instructor and clinician and judge who travels the globe, I find it so rewarding to be able to find such a valuable tool to help people and their horses.
Mitzi Summers
Marieke en Otto tijdens SGW Bathmen oktober 2009
Bridleless riding and jumping
Een doorgestuurde email uit de newsletter van TTEAM, bron: Linda Tellington Jones; TTEAM
Dear Linda,
Thank you thank you thank you! I just rode my Paint, Picasso, today for the first time bridleless. He took to it like a fish to water!! I used a thick lead
rope that was hard to move around, but he was absolutely fantastic. I have always dreamed of riding bridleless and it was one of the most amazing things
I have ever done! I can't wait to ride bridleless in front of one of the trainers at the barn who uses every gadget and harsh bit under the sun to get results.
Send me a neck ring. Thank you for writing and letting me know I could do this on my own!
Marina Suggs, Shelby Township, MI
Dispensatie bitloos dressuur
Het verhaal van Heidi - 11 november 2008
Via Eric Laarakkers (mijn dierenarts) heb ik een dierenartsverklaring opgestuurd naar de KNHS, met daarin de vraag of ik dispensatie van de
bitverplichting kon krijgen voor mijn paard. Gewoon een heel kort briefje met een verwijzing naar mijn dierenartsverklaring.
Dit is nu vier jaar geleden en ik heb drie jaar lang bitloos dressuurwedstrijden kunnen rijden. Ik ben tot de L2 gekomen, klaar om over te gaan naar de M1.
Tot de KNHS door een andere aanvraag voor een dilemma stond. Er was iemand anders die ook dispensatie had aangevraagd, dat door de KNHS geweigerd werd.
Zij gaf toen bij de KNHS aan dat ik wel dispensatie had gekregen en vervolgens lag er twee dagen later een brief van de KNHS in mijn brievenbus met de
mededeling dat mijn dispensatie ten onrechte was verleend. Geen excuses, niks. Geen 'sorry wij zijn fout geweest' of dat ze mij de kosten van de startkaart
en dergelijke zouden vergoeden, niks. Heel koud en zakelijk, klaar. Sindsdien rijd ik dan ook geen wedstrijden meer.
De reactie's in die drie jaar bitloos op wedstrijden waren erg verschillend. De meeste mensen waren superpositief en vonden het zo ontzettend knap. Er was zelfs een jurylid die zelf ook bitloos
is gaan rijden nadat ze ons had gezien.
Leuke anekdote is wel dat ik op de Drentse kampioenschap op een immens groot grasveld reed met een stuk of veertig andere combinaties. Mijn paard is nogal
een showbinkie en er was al heel wat geroezemoes langs de kant te horen over het feit dat mijn paard geen bit in had.
Toen er drie ruiters van hun paard werden gelanceerd en die paarden als dolle stieren over dat veld tekeer gingen, waren er heel wat ogen op mij gericht.
Men dacht waarschijnlijk dat ik mijn paard nu niet ging houden zonder bit. Het tegendeel was waar natuurlijk. Ik zette hem keurig stil in het midden van het veld,
gooide de teugels een beetje los en zat te kijken naar de paniek. Orendo en ik hebben beiden erg in onszelf gelachen.
Mijn "hete" paard bitloos
Het verhaal van Danielle - 9 november 2008
Mijn paard Ordeal heb ik op 4-jarige leetijd, net ingereden, gekocht. Ordeal is een geweldig paard met een heel bijzonder karakter. Ordeal is een NRPS-merrie
uit 1996. De eerste jaren heb ik heel veel moeite met haar gehad, zowel in de omgang als tijdens het rijden liep ik heel vaak tegen problemen aan vanwege haar karakter.
Het is een paardje met heel veel looplust, ze kan soms erg heet worden. Iemand die mij 8 jaar gelden had verteld dat ik nu bitloos over een meter zou springen, had
ik waarschijnlijk hard uitgelachen.
Ondanks dat het mij altijd ergens wel heeft tegen gestaan om iedere dag een bit in haar mond te doen, heb ik toch altijd met bit gereden. Ik wist niet dat je
ook kan dressuren zonder bit. Ik kwam op internet een keer foto's tegen van iemand die dressuur reed met het Dr. Cook systeem. Ik ben mij toen meer gaan verdiepen
en het sprak me erg aan. Ik besloot een hoofdstel met het kruislingse systeem te bestellen en het gewoon te proberen. Sindsdien heeft Ordeal nooit meer een bit
in gehad! Ze reageerde vanaf het begin erg goed, ik merkte al snel dat ik hier dressuurmatig prima mee uit de voeten kon. Ze loopt nageeflijk en lekker los door
haar lichaam.
Ik durfde het eerst nog niet aan om te gaan springen, omdat Ordeal dan ontzettend heet wordt en de neiging heeft op de hindernissen af te stormen. Omdat ik niet
meer met bit wilde rijden en wel wilde springen, heb ik het toch een keer geprobeerd, en het ging goed! Ze wordt nog steeds erg heet tijdens het springen, maar de
controle is niet minder dan voorheen met bit.
Ik ben ontzettend blij dat ik de overstap naar bitloos gemaakt heb. Ik merk dat het voor mijn paard prettiger is en dat ik niet wordt belemmerd in de
ontwikkelingen tijdens het rijden, we gaan nog steeds vooruit!
Drie paarden bitloos
Het verhaal van Annebé - 9 november 2008
Stoffel is een ruin van inmiddels 5,5 jaar oud. Hij was 2,8 jaar toen hij bij me kwam en ik heb hem na eerst vele kilometers wandelen aan de hand voorzichtig ingereden.
Bitloos wel te verstaan. We zijn begonnen met de sidepull (dubbel gewaxed touw); dit ging erg makkelijk en hij reageerde goed op de druk.
We reden altijd en overal met een los teugeltje en een lichte ophouding was genoeg om hem acuut te laten stoppen.
Inmiddels zijn we bijna drie jaar verder en heeft Stoffel mij geholpen met het proberen van vele bitloze hoofdstellen.
Nog dagelijks rijden we buiten en in de bak met diverse hoofdstellen en is op je pinken te rijden.
Ruby heb ik leren kennen bij de nieuwe stal waar ik vorig jaar augustus kwam staan. Deze KWPN-er is van een jongen die Ruby als 8-jarig paard bij een manege
gekocht heeft. Ze is vermoedelijk vrij jong ingereden en heeft altijd haar dienst gedaan als leasepaard.
Na een aantal weken vroeg ik deze jongen of hij interesse had bitloos rijden.
Dat had hij wel en zo gezegd zo gedaan; in de bak hebben we haar eerste bitloze hoofdstel uitgetest, een hackemore met korte scharen.
Ruby reageerde er meteen zo goed op dat we na 10 minuten naar buiten zijn gegaan; hij op zijn merrie voor het eerst bitloos en ik op de fiets mee.
Ruby reageerde zo goed dat die jongen er nooit meer een bit in heeft gehangen.
Een aantal weken daarna was Ruby ook van haar ijzers af.
De betreffende jongen heeft inmiddels zo de smaak te pakken van het toch bewuster met je paard omgaan, dat hij nu zelf regelmatig zonder enige optoming door
het weiland en de bak heen crosst.
Avatar is een draver met een koersverleden.
Deze 11-jarige ruin heeft 3,5 jaar gekoerst en daarna ongeveer vier jaar als recreatie paard gediend.
Alles wat bij ons komt, wordt meteen bitloos omgeschoold, zo ook Avatar.
Met Avatar heb ik inmiddels drie keer bitloos gereden'één keer in de bak, een avondrit en een bosrit.
In het begin liep ik tegen het feit op dat hij geen druk op zijn neus gewend was en daardoor wat ging schudden, achteruit lopen en zelfs een beetje omhoog kwam.
Door af en toe even de druk eraf te halen en hier wat mee te spelen, leerde Avatar om te gaan met druk op zijn neus.
Nu drie ritten verder heeft hij slechts een hele lichte druk nodig om te begrijpen wat ik van hem verwacht.
Met Avatar ben ik begonnen met de Marylot crosslink (de sidepull stand) en daarna met de S-Hackemore.
We zijn nog bezig om zover te verfijnen dat hij met een halsring te rijden is.
Rijden met bit...? liever niet!
Het verhaal van Margo - 9 november 2008
De droom van ieder paardenmeisje is een eigen paard. Zo ook van mij; mijn kamer hing vol met posters, en op het schoolplein speelde ik 'paardje'. Maar helaas wilden
mijn ouders geen paard voor mij kopen. "Later als je groot bent" kreeg ik altijd te horen.
En nu ben ik dan eindelijk groot en heb ik mijn allergrootste droom werkelijkheid gemaakt.
Ik werkte op een rijstal op Ameland. Daar heb ik veel vrienden gemaakt, onder andere met de mooie vierbenige 16-jarige vos Jutta, een snelle KWPN-merrie die
gebruikt werd als voorrijdpaard. Ik weet nog goed dat, toen ik voor de eerste keer op haar mocht voorrijden, ik door een hele screening moest; wat voor niveau reed ik,
of ik ook wedstrijden gereden had en wat voor paarden ik thuis reed. Waarom? Omdat dit paard een 'moeilijk' paard was. Ik was direct verkocht.
Na trouw drie jaar dienst te hebben gedaan op de rijstal, kregen we slecht nieuws. De stal moest inkrimpen. En ook mijn lieveling stond te koop. Ik heb
meteen een baantje gezocht, een zomervakantie lang hard gewerkt, 'et voila..' zo werd mijn Jutta mijn paard.
Inmiddels heb ik haar al ruim een jaar en er is een wereld voor mij open gegaan. Ik ben klassiek geschoold, zoals je dat zo mooi zegt, en ook mijn paard werd met
bit gereden. Voorop met allemaal Haflingers en Fjorden achter haar aan is ze altijd ingehouden, de groep moest haar wel bij kunnen houden. Altijd heeft zij de druk
van een bit in haar mond gehad
Om mij heen had ik al verhalen gehoord over wat een bit kan aanrichten bij een paardenmond, maar ik was nog niet helemaal overtuigd. Zou dit wel veilig zijn bij
mijn snelle paardje? Totdat ik op een door een vriendin georganiseerde paard-natuurlijk-dag het verhaal van een paardentandarts te horen kreeg. Ik was gelijk
overstag. Dat wilde ik mijn paard niet meer aandoen. De horrorverhalen over het breken van de kaak, de pijn in de mond, vreselijk. Daarnaast heeft de paardentandarts
nog even in Jutta haar mond gekeken en ook gekeken welke uitwerking een bit in haar mond had. Hij legde zijn duim rustig op haar tong en Jutta reageerde direct.
Ze trok haar hoofd omhoog en haar tong kronkelde in haar mond. Het voelde duidelijk niet prettig. Het advies van de tandarts was dan ook: "Dit paard zal zeker goed
doen met een bitloze optoming." Die dag heb ik ook een hoofdstel mogen uitproberen en dat beviel goed; mijn snelle paardje was omgetoverd tot een rustig meewerkend paard.
Ik wilde nooit meer anders en heb het hoofdstel van Emiel Voest aangeschaft.
In mijn omgeving werd positief gereageerd. Nu heb ik ook allemaal paardenvriendinnetjes die het beste en het meest natuurlijke voor hun paard willen, dus werd
het goed ontvangen. Op de stal waar mijn paard staat, werd ook niet negatief gereageerd. De eigenaren van de stal zijn 'echte' wedstrijdruiters, dus zullen zelf
niet zomaar overstappen. Maar dat ik bitloos rijd, werd wel geaccepteerd.
Nu ik er een half jaar mee rijd, komt de vraag naar boven of het hoofdstel dat ik heb wel echt vriendelijk is en de juiste uitwerking heeft op Jutta. Het is
zeker een verbetering, maar kan het nog beter?
Naar mijn idee werkt dit kruislingse hoofdstel namelijk scherp in; de nylon draden zijn dun en wanneer er druk op de teugels komt, hangen de draden direct strak
tegen het hoofd. Ik ben dus niet tevreden over de release. Doordat er dus eigenlijk door de
slechte release altijd druk op het hoofd van mijn paard staat, begint zij tegendruk te geven. Ik krijg haar dan ook moeilijk van de hoefslag, ook al is mijn houding
redelijk. Het lukt wel, maar ik voel tegendruk. Aan de andere kant vind ik het wel een heel mooi hoofdstel; sierlijk, mooie brede neusriem, de ligging op het hoofd is
goed, noem maar op.
Jutta en ik doen alles wat iedere recreatieruiter kan; dressuur, buitenrijden, springen, dubbele lijnen etc. Het bitloosrijden doet zeker niet onder aan het
rijden met bit. Het werkt misschien nog wel beter. Alleen, wat is de goede optoming?
De reis naar het vinden van het beste voor mijn paard houdt nooit op!
Bitloos buitenrijden
Mijn ervaring met bitloos rijden met gangenpaarden
Het verhaal van Sandra - 8 november 2008
Er werd mij vroeger gezegd dat zoiets niet mogelijk was. Een gangenpaard (in dit geval een Tennessee Walker) moest door middel van een bit met scharen (shanks)
de beoogde gang tot uitvoering brengen.
Zo was er het 'Walking Horse bit' speciaal voor ons eigenste ras met verschillende lengtes van shanks en uitwisselbare mondstukken. De bezoeken in Amerika leken
de uitspraken enkel te bevestigen; daar werden de paarden op jonge leeftijd met lange shanks gereden en 'double twisted wire' mondstukken. Ik neem aan dat het woord
al meer dan genoeg tot de verbeelding spreekt en een afbeelding overbodig is. Dus 'onwetende ik' volgde braaf de adviezen op en reed de eerste jaren met een 'echt'
Walking Horse bit.
Gelukkig groeit wijsheid met de jaren en mijn nieuwsgierige eigenwijsheid bracht me op ideeën. In het jaar 2001 reed ik Santini met een side pull; even leken
de uitspraken bevestigd te worden, want binnen de kortste keren draafden we vrolijk door de weide. Ik (destijds veel minder ervaren in het rijden van
gangenpaarden) snapte er weinig van en hing deze bitloze optoming snel weer aan een haakje. Een nieuwe poging in 2004: tijd om onze Wolfie in te rijden.
Dit keer koos ik voor een bosal, maar dan nog scheen je met een bit toch 'verfijndere' signalen te kunnen afgeven aan je paard en dus stapte ik na een paar
maanden over op een snaffle (trens).
Toen ik een kleine twee jaar geleden kennis maakte met de Bitless Bridle van Dr. Cook was ik wederom erg nieuwsgierig en mocht ik dit hoofdstel uitproberen,
samen met Spirit. Deze merrie was al een tijdje in training en eerlijk gezegd merkte ik weinig verschil ten opzichte van onze gebruikelijke optoming met een Myler bit.
Da's mooi!
Niet lang daarna schafte ik mijn eerste Bitless Bridle aan en begon ik Secret hiermee te rijden. Het besef van alle voordelen van een bitloze optoming
werd groter en groter en mijn enthousiasme groeide. Krizett kwam en werd bitloos gereden, ondertussen liepen Secret en Lilly met de Dr. Cook in rijlessen en
tijdens workshops, en ook Potter moest er aan geloven. Ondertussen probeerde ik diverse andere optomingen zoals de bosal, de meroth en andere combinaties van
bitloze hoofdstellen. Uiteindelijk kwam ik steeds terug op de Bitless Bridle als meest favoriet. Secret loopt identiek met de Bitless Bridle als met het Wonderbit
waar zij aanvankelijk in de US mee werd gereden. De techniek mag dan verschillen, hetzelfde resultaat kan worden behaald met alle voordelen van bitloos rijden.
 |
 |
 |
 |
| Potter | Secret | Krizette | Lilly |
De overstap naar bitloos rijden en mennen
Het verhaal van Noortje - 7 november 2008
Mijn bitloze (vooral recreatief buitenrij-) verhaal begint een jaar of drie terug.
Ik heb Harlie altijd gereden met een bit. Ik heb allerlei bitten uitgeprobeerd, maar heb uiteindelijk een jaar of twee met een hackemore gereden. Vorig jaar
augustus heb ik mijn eerste endurancerit gereden, bitloos. Dat was altijd al een grote wens van me. Helaas door medische omstandigheden is het bij die ene
wedstrijd gebleven. Nu heb ik de hack al een tijdje in de kast liggen en rijden we met veel plezier met het kruislings systeem van Barefoot.
Vorig jaar is Harlie beleerd voor de wagen. Dat was best spannend. Harlie was al goed verkeersmak, maar kon zich enorm opwinden om (voor mij) kleine dingen
langs de weg. Ik was toen erg blij dat ik met een stangbit reed. Maar toch... het leek wel of het bit zorgde voor extra spanning op spannende momenten.
Na een jaartje heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb wat zitten fröbelen met touw en hoofdstel. Samen met een enthousiaste stalgenoot (en haar groom)
hebben we Harlie ingespannen met dubbele leidsels (bit er nog onder). Mijn stalgenoot hield bitleidsels vast en ik het bitloze gedeelte. Dit systeem beviel ons niet
zo goed, het leek wel of we met elastiek aan het mennen waren. Dus hebben we het rijhoofdstel ontleed en onder het menhoofdstel gefröbeld. Dat ging super!
Voor mij een goede reden om het bitloze hoofdstel van Dr. Cook aan te schaffen. Wel prijzig, maar super kwaliteit! De eerste keer was het erg spannend,
we lieten nu namelijk het bit eronder weg!
Harlie had er best zin in. Vooral op de terugweg, de teller gaf spontaan ruim een km sneller aan.
Het hoofdstel is goed verstelbaar, materiaal ziet er erg goed uit. Kleppen zijn lekker groot en wijd.
Ik merk eigenlijk weinig verschil met mennen met een stangbit. Harlie reageert net zo goed op het bitloze hoofdstel, eigenlijk nog beter, want bij spanning
en teugeldruk gooide hij met het stangbit zijn hoofd omhoog en ging in protest tegen het bit.
Harlie is gelukkig geen paard dat spanning oplost met rennen. Hij gaat eerst kijken. Wat ook helpt, is als het spannend is te stoppen met draven en te gaan
stappen, dan kan hij het beter bekijken en is het al snel goed. Verder is de groom niet voor nietss mee, dus die kan uitstappen en het paard begeleiden
langs iets spannends. Vooral bij Harlie werkt dat erg goed.
Soms is het nog spannend en twijfel ik nog, maar nu ik het boek "Metaal in de mond" van Dr. Cook heb gelezen, vraag ik me of of ik ooit nog een bit in
zijn mond kan doen zonder schuldgevoel. En het gaat eigenlijk ook steeds beter, zowel met rijden als met mennen. We krijgen steeds meer zelfvertrouwen.
En tja, mennen is gewoon onwijs leuk!
David de Wispelaere (internationaal Grand Prix ruiter) rijdt de 9-jarige PRE-hengst Ivan met het kruislingse bitloze hoofdstel tijdens Paard 2008, 27 januari 2008.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Bitloos western rijden
Don en Ron (en hondje Doppy) bitloos mennen met Appie
Daphne en Twister
Cattlepenning september 2008
Christel en Cadiz bitloos
14 oktober 2005
Vanmiddag vond ik een half uurtje tijd om het nieuwe (kingekruiste) hoofdstel op Cadiz
bij mij thuis in het bakje uit te proberen. Hij loopt tijdens
het rijden altijd te 'bekkentrekken', maar ook wanneer hij zich verveelt, wanneer ik hem poets of wanneer ik hem beloon. Het is een
zenuwtrekje, passend bij zijn opvliegende karakter.
Zijn primaire reactie op iets nieuws is altijd eerst kwaad worden. In eerste
instantie liep hij dus ook enorm zijn mondhoeken omhoog te trekken, ook al
had ik geen teugelcontact. Hij vond het raar. Later ging ik draven en toen
werd het helemaal erg: bekkentrekkend kantelde zijn hoofd van links naar
rechts, van boven naar beneden, zo erg dat hij zijn tact verloor en in het
rond dweilde. Hij was duidelijk op zoek naar het bit en snapte er niets van.
Op het hoogtepunt van de spanning probeerde hij zelfs dravend op de volte in
mijn schoen te bijten. Ik negeerde die uiting van frustratie en borduurde
rustig verder: voltes linksom, rechtsom, overgangen stap draf en terug,
achterwaarts en tussentijds veel belonen. Het viel me op dat dit bitloze
hoofdstel eigenlijk secuurder stuurt dan met bit! Ook het feit dat het zo
indirect lijkt te werken, stoorde me niet; het voelde juist heel direct en
je vraagt makkelijker stelling. Eigenlijk voelt het alsof er een blokkade
tussen weg is gehaald!
Op een gegeven moment had Cadiz in de gaten dat het bit er toch echt niet
was en toen bleef zijn mond dicht. Hij begon te ontspannen waarvoor ik hem
ook weer beloonde. Ik had de indruk dat hij me wat hoger opgooide en hij
ging zelfs hele stukken nageven! Toen ik klaar was, wilde hij niet meer
ophouden, dus hij begon de Spaanse pas te doen, een teken van overdreven
meewerkzaamheid bij hem.
Na afloop stond hij onthutst met veulenoogjes in de bak: het heeft hem diep
geraakt en ik denk op een positieve manier!
Ik ben heel benieuwd of het goed blijft gaan zo, maar ik ben in elk geval
nu al laaiend enthousiast...
17 oktober 2005
Mag ik even juichen? Vanochtend voor de derde keer met het bitloze hoofdstel gereden,
en nu in de les. Mijn instructrice vond ook al dat Cadiz altijd erg met zijn mond liep
te klooien, dus ze was erg benieuwd naar mijn oplossing en stelde zelf voor
dat ik er mee in de les reed. De eerste minuten eerst weer bekkentrekken,
want het voelt nog steeds wat nieuw voor hem, maar daarna gaf hij zich eraan
over en ging zelfs ruimer draven. Voor een Andalusiër is dat heel wat hoor!
Ook de galop ging prima, incl. voltes halve baan met stelling. Zelfs de
schouderbinnenwaarts, die gisteren niet lukte omdat ik de stelling niet voor
elkaar wist te krijgen, ging nu probleemloos.
Mijn instructrice werd dolenthousiast en ik zei: "Wil je even voelen?". Dus zij erop.
Cadiz probeerde eerst weer in haar schoenen te bijten en te staken, maar
uiteindelijk ging hij het ook voor haar doen. Ze rijdt wat kordater en dat
was precies wat hij nodig had. Hij liep prachtig in verbinding en aanleuning
met een actief achterbeen, ruim uit de schouder en mooi over de rug, ze kon
hem naar believen uitschuiven. Maar dat hoofd! Zijn hele uitdrukking was
tevreden en meewerkend. Het was bijna ontroerend!
Mijn instructrice doet een vervolg ORUN-opleiding en heeft zelf een Z2 Lippizaner. Ze
besloot meteen ook zo'n hoofdstel te bestellen en haar paard met deze
optoming mee te nemen naar de cursus. Daar vinden ze namelijk dat je er absoluut
geen dressuur mee kunt rijden.
Goed hè, die ontwikkelingen allemaal!
2 november 2005
Vanochtend heb ik weer les gehad met dit hoofdstel en echt... het is gewoon
sensationeel. Ik ben begonnen met grote arbeidspirouette in galop en hij doet het er
gewoon op! Met de juiste stelling, neus perfect op de loodlijn, afgebogen en
verzameld, echt... ik wil nooit meer anders, dit is wat ze bedoelen met
eenheid. Binnenkort ga ik de eerste keer naar het strand ermee! Ik wil je
bedanken voor het feit dat je het op je site hebt gezet en dat het in mijn
leven is gekomen!
7 januari 2006
Mijn instructrice rijdt inmiddels met het bitloos hoofdstel. Ik citeer:
"Ik heb trouwens m'n bitloze hoofdstel binnengekregen. Na een mislukte poging om ermee te rijden gisteren (ik
bleek de boel niet goed vast te hebben gemaakt waardoor sturen enzo lastig was) heb ik het vanavond weer geprobeerd.
En ik moet zeggen dat ik hem tijden niet zo makkelijk zo lekker aan het lopen kreeg... Echt super gereden, anderen
zagen in eerste instantie niet eens dat ik niet op een bit reed; hij was gewoon nageeflijk, verzameld en alle kanten
op in te stellen. Sterker nog, hij liep ruimer, meer ontpannen en met meer afdruk dan anders!
Ik ga het morgen weer proberen, ik ben erg benieuwd of dit zo blijft, of dat hij het een beetje gaat uitproberen
wat de mogelijkheden zijn :-)
Vooralsnog ben ik helemaal enthousiast en als hij er zo goed op blijft lopen, ga ik kijken of ik er
reglementair gezien ook mee mag starten. Da's toch wel het toppunt, iedereen hangt er meer ijzerwerk in naarmate
ze hoger gaan rijden en ik zonder... Het lijkt me echt leuk om de reacties te zien!".
Bitloos springen
Bitloos rijden, ervaringen van vele anderen
Begin 2006 verschenen op Bokt.nl steeds meer topics over bitloos rijden. Het was opvallend dat steeds meer mensen wilden overstappen op bitloos en dat er toch best veel mensen zijn die zonder bit rijden. (En inmiddels is het aantal bitloze combinaties in bijna 5 jaar tijd alweer enorm gegroeid.) Deze mensen zijn destijds gevraagd of hun ervaring (zoals ze die op Bokt verteld hebben) op een persoonlijke homepage geplaatst mocht worden. Dit leverde een mooie verzameling op van 32 ervaringsverhalen. Klik op bovenstaande link om deze ervaringen te lezen.
|
|